Zesjes en hengsten

Als kind was mijn grote passie, paarden! Je zou het nu niet meer zeggen, maar ik was werkelijk zo’n zuurstokroze paardenmeisje, inclusief vlechten, geabonneerd op het tijdschrift Penny met van die gratis paardenposters in het midden, waar dan meestal precies in het oog of de neus van het paard een nietje zat.
Iedere vrije minuut zat ik tussen de paarden. En als er even fysiek geen echt paard voor handen was dan fantaseerde ik er lustig op los.
In mijn favoriete fantasie, toen ik een jaar of twaalf was, kwam er een wilde hengst op een doordeweekse schooldag het plein op galopperen. Iedereen was in paniek, maar ik niet natuurlijk. Koelbloedig en daadkrachtig sprong ik door het klaslokaal, over de tafels, door het raam. Ik rende op de hengst af, sprong met een zwierige zwaai op zijn rug (in werkelijkheid was ik helaas dé hork van het gymnastieklokaal) en ik wist het dier met een paar geruststellende woorden tot bedaren te brengen. En natuurlijk was de band tussen mij en de hengst was vanaf dat moment tot in de eeuwigheid beklonken. We zouden altijd samen zijn. Ik en mijn hengst.
Docenten, klasgenoten en voorbijgangers stonden massaal te applaudisseren langs de kant. Ik was een held én ik had de liefde van m’n leven gevonden.

Op de middelbare school schreef ik een opstel over het springpaard Jappeloup de Luze, waarmee de springruiter Pierre Durand in 1988 in Seoul een gouden medaille won. Op die leeftijd was schrijven al iets wat ik graag deed, maar uitsluitend in ‘t geheim. Niemand mocht het lezen. Het opstel was de première. Bloedspannend vond ik het.
Het werd, zo constateer ik achteraf, een soort kinderversie van de bouquetreeks waarbij de rol van de onweerstaanbaar aantrekkelijke dokter werd vervangen door de hengst Jappeloup. Ik kreeg slechts een zes. Traumatisch was dat! Voor het eerst gaf ik mijn geschreven fantasie prijs aan de buitenwereld….en dan krijg je maar een zes!

Het schrijfpapier ging de kast in, ik werd ouder en de puberteit duurde voort. En met het groeien van de hormonen maakte mijn liefde voor paarden plaats voor de pukkelige jonge hengsten uit mijn klas. Paardenposters werden vervangen door popidolen. En zo ontstond een heel andere passie…

Inmiddels ben ik veertig en de in de kiem gesmoorde schrijfpassie heeft zijn weg naar buiten toch gevonden. De mierzoete puber in mij bleek gelukkig slechts een tijdelijke oprisping als gevolg van geklutste hormonen en een onderontwikkelde pre frontale hersenkwab.

Maar of u deze stukjes nou steengoed vindt, dramatisch slecht, of alles daartussenin; geef me geen zes!

Advertenties

2 thoughts on “Zesjes en hengsten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s