Hormonen

Laatst was ik bij een congres voor Europese pianotechnici. Het eerste wat opviel was dat het vooroordeel klopt. Pianostemmers zijn man, vijftig plus (ik denk wel zestig plus maar laat ik ze het voordeel van de twijfel geven), ietwat stoffig, einzelgänger en een beetje vreemd.
Nou, daar zit je dan als voormalig dertiger (ik heb nog wat moeite met het woord ‘veertiger’) van het vrouwelijke geslacht, sociaal, verre van stoffig en, ok, ik geef toe, ook een beetje vreemd.

Tijdens de lunch zat ik aan tafel met een pianotechnicus uit Estland, een pianohandelaar uit Zweden, een stemmer uit Engeland en een technicus uit Duitsland. En hoe aardig en vakbekwaam ze ook zijn, ze voldeden allemaal aan het bovengenoemde beeld.

Het mag natuurlijk voor zich spreken dat ik voornamelijk op dat congres was om vakgenoten te ontmoeten, inhoudelijke informatie uit te wisselen, nieuwtjes te vergaren en workshops te volgen.  En dat is gelukt! Geweldige vakidioten gesproken, ontzettend veel geleerd en prachtige instrumenten en gereedschappen gezien en uitgeprobeerd.
“Congres geslaagd dus!”, dacht ik terwijl ik na een intensieve dag, voldaan naar het diner wandelde.
Het liep anders…

Ik ging aan een tafel zitten waar enkele Belgen net bezig waren hun voorgerecht naar binnen te werken. Aan één kant naast me was nog een stoel vrij. Ik had me net aan de mij onbekende tafelgenoten voorgesteld toen er een man naast me kwam zitten. Ook een Belg, handelaar in piano onderdelen, jong en woest aantrekkelijk. Wat zeg ik? A-dem-be-ne-mend!  Hij kon zo de Coca-Cola reclame in! (die met ontbloot bovenlijf en van die jeans die om heupen hangt waar je als vrouw acuut van gaat kwijlen).
Nou heb ik normaal gesproken mijn hormonen goed in bedwang hoor. Maar als je daar zo een hele dag tussen de grijze, aseksuele stoffigheid hebt verkeerd, dan slaat de aanblik van zo’n goddelijke, ongeschoren Belg er wel in als een bom! Mijn hormonen, die zich gedurende de dag in het uiterste puntje van mijn grote teen hadden verschanst schoten als vuurpijlen m’n hele lijf door. En dan moet je ook nog met goed fatsoen een gesprekje voeren, je voorgerecht eten en NIET knoeien! Man, man, man, een piano stemmen is echt eenvoudiger hoor!

De Belg en ik raakten aan de praat over piano’s, hamerkopvilt, toetsbeleg, opstotervilt en hakjesleer, maar in mijn op hol geslagen hoofd dacht ik aan heel andere zaken. Ik had al besloten om toch bij nader inzien maar een hotelletje te boeken in plaats van naar huis te rijden. Want de Belg zat ook in een hotel. En je weet maar nooit wat er dan nog van zou kunnen komen… (samen in bad leek me ook wel wat, als voorspel wellicht…).

Mijn droom werd bruut verstoord toen er een vrouw aanschoof. En daar viel mijn fantasie ter plekke in duigen…het was de echtgenote van mijn onweerstaanbare Belg!
Ik had echt het liefst ter plekke die dame m’n voorgerecht in haar smoel gedrukt, maar ze was eigenlijk best aardig. Ja, dat is dan ook weer zo frustrerend, dat die mooie mannen dan ook nog een aardige vrouw hebben. De aanval inzetten is dan per definitie uitgesloten. Ze kunnen beter een bloedmooi secreet aan hun zijde hebben, daar kan je als vrouw tenminste met goed fatsoen de strijd mee aangaan.

En dus keerde ik na het diner toch maar huiswaarts met mijn opgedane kennis en mijn hormonen.
Ik heb een opwindend vak!

Advertenties

2 thoughts on “Hormonen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s