Mijn vrienden en het songfestival

Gisteravond vierde ik met een select groepje vrienden mijn tweeënveertigste verjaardag. Rond half 7 druppelde iedereen binnen. We aten, dronken, spraken en lachten wat. Allemaal waren we het er over eens dat we niet naar het songfestival zouden gaan kijken. Niet aan ons besteed. Wij zijn allen namelijk cultureel goed ontwikkelde mensen met ‘goede’ smaak, muzikaliteit, taalgevoel en intellect en we verlagen ons dus zeker niet tot een carnavalesk evenement als het songfestival.
Het liep anders….

Iedereen had al vernomen dat Ilse en Waylon kansen hadden om hoog te eindigen. Desondanks bleef de tv uit.
Omdat tussen alle gespreksonderwerpen door toch steeds het songfestival weer kwam opdoemen, heb ik na verloop van tijd de tv aan de andere kant van de kamer toch maar aangezet. Zonder geluid. Slechts onder het mom van ‘dan kunnen we straks alleen even zien hoe Nederland het doet’.
Er stond dus een cd van Wende Snijders op met het beeld van het songfestival erbij. Hilarisch! Ik kan het iedereen aanraden!

We keuvelden verder, een nieuwe fles wijn werd aangebroken. Tot we plots, in een ooghoek, want we waren heus niet zo gefixeerd op die tv hoor, Ilse en Waylon in beeld zagen verschijnen. Als raketten stoven we met z’n allen, onder een luidkeels ge-jaaaaaaa en ge-jeeeeee in de richting van de tv en ploften genoegzaam met gevuld glas en een verwachtingsvolle glimlach neer op de bank.
De rest van de avond bleven we kijken en zelfs de grootste in ons gezelschap vertoevende tegenstander van welke vorm van nationalisme ook, werd meegesleurd in de euforie van de liedjeswedstrijd. Ik pakte de hand van een vriendin naast me vast elke keer als een land de twaalf punten zou gaan vergeven, en Nederland van dit land nog geen punten had ontvangen. Het was rete-spannend!

“The Netherlands” schoven wat heen en weer tussen de tweede en de vijfde plek….nog maar een fles wijn dan!
Zou het dan toch kunnen? Nederland eerste?
Het is dat ik geen Nederlandse vlag in huis had, anders waren we er ongetwijfeld met z’n allen mee gaan zwaaien.

Maar toen kwam de vrouw met de baard. De ene twaalf punten na de andere haalde ze binnen. De baardmeermin liep uit. Een politiek statement? Misschien. Wij vonden Ilse en Waylon beter. En wij konden het weten. En dat had heus niets met enig gevoel van nationalisme te maken, houden wij ons tegen beter weten in nog steeds voor…

De spanningen liepen hoog op. Nu we zo hoog stonden wilden we winnen ook! Ja, voor ons waren Ilse en Waylon inmiddels  al ‘we’ geworden….nota bene….

Maar zeg nou zelf, Nederland is toch gewoon eerste geworden? Want vrouwen met baarden, die heeft God niet geschapen. Vrouwen met baarden bestaan niet. En dus werden Ilse en Waylon gewoon eerste! Vinden wij. En wij kunnen het weten….
Niet dat ik iets tegen vrouwen met baarden heb hoor, en ik geloof ook niet in God. Maar ik wil zo graag dat Nederland eerste wordt…dus sturen we de baardmeermin gewoon terug naar het sprookje waar ze uit komt.

Mijn vrienden en ik, net gewone mensen.
Het was een mooi feestje!

 

Advertenties

2 thoughts on “Mijn vrienden en het songfestival

  1. Ik ben het helemaal met jullie eens! In een mannenoutfit had zij/hij nooit gewonnen, en dus vind ik dat wij eerste zijn 🙂
    En ja, ook ik heb naar dat hele circus zitten kijken. Wel naar de BBC, want Graham Norton is echt leuker dan de Nederlandse verslaggeving. En met Twitter erbij, want dat zorgt echt voor vele lachbuien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s