Lunchpauze

Tussen het stemmen door besloot ik ergens te gaan lunchen. Ik had vandaag alleen klanten in Groningen-stad, dus lunchgelegenheden genoeg.
Eenmaal neergestreken in de beste koffiegelegenheid van Groningen zag ik aan het tafeltje voor me een moeder zitten met haar zoontje.

Het zoontje zal een jaar of vijf geweest zijn, schat ik. Hij was duidelijk kaal geweest. Uit zijn schedel groeide her en der wat pluizig vers haar. Zijn gezicht was opgeblazen. Waarschijnlijk veroorzaakt door zo’n Prednison-achtig medicijn.
Het was de blik van deze jongen die me in verwarring bracht. Ik zag een kind van vijf jaar oud met de blik van een oude man. Zo’n blik die teveel heeft gezien.

Als overgevoelige sentimentele muts doemt in mij op zo’n moment altijd een neiging op dat jongetje hartstochtelijk te willen knuffelen. En dan wil ik hem in zijn oor fluisteren dat alles goedkomt.
Wat is dat toch, dat wij mensen onze in leed verkerende medemens telkens willen vertellen dat het goedkomt? Ook als het helemaal niet goedkomt.
Hoop geven, dat doen we graag. Vooral vrouwen hebben daar nogal ‘s een handje van geloof ik…
Ok, laat ik het bij mezelf houden… Als ík mijn verstand zou uitschakelen dan blijft nog slechts een dramaqueen over die de hele dag uitroept hoe prachtig alles is, en tegen al wat niet prachtig is vol passie uitroept dat het goedkomt!
Lang leve de ratio!

Het jongetje kluift op een croissant en glimlacht intens tevreden naar zijn moeder. Tegenover al die chemo-ellende  is een gewone eenvoudig croissant eten waarschijnlijk een hemelse beleving.
Zoveel dankbaarheid tijdens het kauwen op een croissant heb ik bij mijn eigen dochter nog nooit gezien. Gelukkig maar…want die blik van dat jongetje bestaat alleen als daar genoeg drama tegenover staat. Leed dat mijn dochter tot nog toe, en ik hoop voor de rest van haar leven, gespaard is gebleven.
Mijn gezonde dochter die na een lange schooldag haar tas in een hoek smijt, zichzelf op de bank stort en zuchtend en steunend vraagt wat en wanneer we gaan eten. Om vervolgens, na mijn antwoord steevast te vervallen in een spraakwaterval van geklaag. ‘Ieuwwww, had je niet wat anders kunnen bedenken?’ ‘Duurt het nog zooooooo laaaaanggg……’. ‘Getver, je weet dat ik daar niet van houd’. ‘Ah, als ik nog een kwartier moet wachten op eten dan ben ik dood’. (Ze heeft overigens ook haar goede kanten hoor, mijn dochter…).
Op die momenten wens ik vurig dat ze ooit nog ‘s zo’n dankbare blik toont als dat jongetje vanmiddag. Maar ja, als de voorwaarde is dat ze dan eerst iets verschrikkelijks moet meemaken…..dan maar wat minder dankbare blikken.

Het is tijd, de volgende klant roept.

Advertenties

2 thoughts on “Lunchpauze

  1. Wat herkenbaar. Al weet je niet of het wel zo is, wat wil je graag zeggen ‘Het komt goed hoor!’. En niet alleen tegen dat jongetje, maar soms ook tegen de hele wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s