Pianopoes

“Geeft u ook pianoles?”, vroeg de vrouw des huizes terwijl ik in haar zogenaamde ‘poezenkamer’ de klep van de piano tilde. “Nee, dat is een heel ander vak”, zei ik. Ondertussen realiseerde ik me dat dit deze week al de derde keer was dat me deze vraag gesteld werd.
Op de één of andere manier denken veel mensen dat een piano stemmen bijna ‘t zelfde is als pianoles geven. Een banketbakker repareert toch ook z’n eigen ovens niet. En de ovenbouwer heeft hoogst waarschijnlijk nog nooit z’n eigen brood gebakken. De kans is zelfs aanwezig dat ie z’n boterhammen niet eens zelf smeert…dat doet zijn vrouw misschien wel iedere ochtend voor ‘m.
Ik ben de ovenbouwer. En de pianodocent is de banketbakker. Helaas moet ik ‘s ochtends wel mijn eigen boterhammen smeren…

Goed, we zijn nog steeds in de poezenkamer. Een luxe naam voor een berghok omdat er toevallig ook nog een kat woont. Wat moet een kat eigenlijk met een kamer vol klim en klauterpalen? Gooi dat beest naar buiten en laat ze een boom opzoeken! Bomen genoeg, zelfs in de stad. Maar dat terzijde.
Ik houd overigens erg veel van dieren….maar ook dat terzijde.

Ondertussen legde ik de mevrouw uit wat het verschil is tussen een pianostemmer en een pianodocent. De mevrouw wilde nog veel meer weten, ik geef in het begin uitgebreid antwoord. Geïnteresseerde klanten zijn namelijk leuk! Maar als ik sommige klanten hun gang laat gaan dan ben ik drie keer zolang bezig dan normaal. En daar kan de schoorsteen  niet van roken. En dus zet ik, als het me teveel wordt, demonstratief de stemhamer op een stem-pen.
Mevrouw de kattenbazin pikt de hint op en vertrekt naar haar woonkamer waar ze vervolgens met naar hysterie neigend luide stem gaat zitten bellen.
Ik duw de deur van de kattenkamer met een geïrriteerde klap dicht en neem plaats achter het klavier.   Een prachtig instrument. Sierlijk gedraaide poten. Begin 1900, schat ik. Een statig, indrukwekkend antiek meubelstuk. Gedegradeerd tot gebruiksvoorwerp in de kattenkamer. Eigenlijk had mevrouw liever een nieuwe Chinese hoogglans piano gehad, zo’n goedkope nieuwe, die had wel in haar woonkamer mogen staan. Maar helaas te duur voor mevrouw, ze moest het doen met het oude erfstuk…. Dat de klank van zo’n goedkoop Chinees stukje prutswerk niet om aan te horen is dat doet er niet toe. Het oog wil ook wat….het oog wil namelijk een meubel dat past bij de Ikea woonkamer. Geen imposante antieke kast uit 1900 met een klank waar je U tegen zegt. En het oor is ondergeschikt gemaakt aan de wensen van het Ikea-oog. Een doorn in het oor van de pianostemmer.

Ik schrok op van een kat die aan de andere kant van de deur tegen de deurkruk sprong. Met een zwaai klapte de deur tegen de muur en de kat trad de kamer binnen. Statig, zelfverzekerd, arrogant bijna. Mij volledig negerend liep ze naar haar drinkbak en nam een paar slokken.
Ondertussen stemde ik door….sloeg akkoorden aan, draaide aan de snaren. De kat rekte zich uit, keerde om en ging schuin achter me zitten. Ik voelde me bekeken.
Als pianostemmer word ik wel vaker bekeken als ik aan het werk ben. Soms geïnteresseerd, soms ongemakkelijk. Maar bekeken worden door een kat is echt van een andere orde! Het was duidelijk, ik hoorde daar niet, vond de kat.
Ik was inmiddels bij de hogere tonen aanbeland en sloeg ze met opzet extra hard aan…daar houden katten niet van. En inderdaad, met een klagende grom verliet de kat met beledigde tred de ruimte.

Ik stemde verder, rekende af en vertrok.
Op het volgende adres stond een goedkope gloednieuwe zwarte Chinese hoogglans-piano op me te wachten…in de woonkamer….dat wel…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s